تبلیغات

تصویر ثابت

اسطوره های ایرانی - چهارشنبه سوری
تاریخ : چهارشنبه 21 اسفند 1392 | 09:59 ب.ظ | نویسنده : احمد شمس

  

بنام خداوندی كه عشق وزیبایی رابرای بندگانش آورید 

 

 

 درباره آداب و رسوم, آئین, تاریخچه چارشنبه سوری

 تاریخچه آئین چارشنبه سوری (www.cyrusss.blogfa.com)هزاره های فراموش شده

 

 

 تاریخچه آئین چهارشنبه سوری در فرهنگ ایرانیان باستان تاکنون

 

 یکی از آئینهای سالانه و دیرینه ی ایرانیان جشن سوری، چهارشنبه سوری یا به عبارتی دیگر

  

 چارشنبه سوری است. ایرانیان آخرین سه شنبه سال خورشیدی را با بر افروختن آتش و پریدن

 

از روی آن به استقبال نوروز می روند. چهارشنبه سوری، یک جشن بهاری است که پیش از

 

 رسیدن نوروز برگزار می شود….

 

 

مردم در این روز برای دفع شر و بلا و برآورده شدن آرزوهایشان مراسمی را برگزار

 

 می کنند که ریشه اش به قرن ها پیش باز می گردد که مراسم ویژه آن در شب چهارشنبه

 

صورت می گیرد برای مراسم در گوشه و کنار کوی و برزن نیز بچه ها آتش های بزرگ

 

 می افروزند و از روی آن می پرند و ترانه (سرخی تو از من ، زردی من از تو )

 

 می خوانند. ظاهرا مراسم چهارشنبه سوری برگرفته از آئینهای کهن ایرانیان است که همچنان

 

در میان آنها و با اشکال دیگر در میان باقی بازماندگان اقوام آریائی رواج دارد و “سور”

 

 در زبان و ادبیات فارسی و برخی گویش های ایرانی به معنای “جشن”،”مهمانی“و

 

“سرخ” آمده است.

 

جشن سور از زمان های بسیار دور در ایران مرسوم بوده است. قبل از ورود اسلام به

 

 ایران هر سال ۱۲ ماه، و هر ماه به ۳۰ روز بوده که هر کدام از این ۳۰ روز اسمی

 

مشخص داشته است 


 

ایرانیان چهارشنبه سوری می‌گرفتند تا آیین ایرانی «پنجه»،

 

 زنده بماند

 

 

 


كوروش نیكنام در بخش دیگری از سخنانش، از فرمانروایان اموی و عباسی كه با ایرانیان

 

مخالف بوده و نمی‌گذاشتند بسیاری از این سنت‌ها در ایران انجام بشود، سخن راند و افزود:

 

«ایرانیان كه با فرهنگ و سنت خودشان آمیخته بودند، مسلمان شدند اما می‌خواستند كه آیین و

 

سنت‌های ایرانی را نیز پاس بدارند.»

 


نیكنام با تاكید به اینكه «چهارشنبه»، واژه‌ای پارسی نیست و ما، برای ٣٠ روز ماه، نامی ویژه

 

داریم، افزود: «ایرانیان در آن زمان، از آنجایی كه می‌خواستند با روشن كردن آتش، به استقبال

 

همه‌ی فروهر درگذشتگان، از كیومرس تا سیوشانس بروند و در این  ۵ روز،‌

 

 خیرات انجام بدهند

 

 و گهنبار یا گونه‌ای جشن كشاورزی را برپاكنند، دست به ابتكاری زدند كه همان چهارشنبه

 

سوری بود.»


باور به نحسی چهارشنبه در میان تازیان، باوری بود كه به گفته‌ی نیكنام،

 

 

 ایرانیان آن را با کنکاش در باور اعراب دریافتند و از آن بهره  بردند.


 

وی در این باره گفت: ایرانیان روشن كردن این آتش را به چهارشنبه نسبت داده و گفتند، ما این

 

آتش را روشن كرده‌ایم تا نحسی چهارشنبه را از میان ببریم. فرمانروایان نیز این را پذیرفتند و

 

 خودبه‌خود، این جشن، چهارشنبه‌سوری نامیده شد كه سور در آن به معنای جشن است. پس

 

چهارشنبه سوری یعنی جشنی كه ما در آن، نحسی چهارشنبه را از میان می‌بریم. این كار،

 

جایگزین آن سنت زیبا بود.»